Inleiding: Bij Hollywood in de Klas werken we samen met enthousiaste filmcoaches door het hele land. Eén van hen is Jeroen, leerkracht en filmcoach. In deze blog vertelt hij hoe dat begon. Van zijn eerste ervaringen met filmeducatie tot zijn combinatie meester én filmcoach voor Hollywood in de Klas. Een inspirerend verhaal over creativiteit, onderwijs en het plezier van film maken op school.
Wanneer ik mensen vertel over mijn werk en het maken van eindfilms van groep 8 en kinderrechtenfilms van UNICEF, denken ze vaak alleen aan grappige scènes, bloopers die eruit voortkomen en een mooie herinnering voor later. En natuurlijk hoort dat erbij. Maar voor mij is het maken van film veel meer dan alleen een leuk afscheid van de basisschool.
Ik zie een eindfilm als een leerproces. Een klaslokaal verandert tijdelijk in een filmset. Leerlingen worden acteurs, schrijvers, cameramensen, regisseurs en creatieve denkers. En terwijl zij vooral plezier ervaren ontwikkelen ze vaardigheden die ze hun hele leven meenemen.
Dat is voor mij de kracht van Hollywood in de klas. De twee werelden die samenkomen.
Mijn liefde voor film
Film is al heel lang een belangrijk onderdeel van mijn leven. Eigenlijk maak ik al meer dan de helft van mijn leven films. Wat ooit begon als interesse voor verhalen en het creëren van werelden groeide uit tot iets waar ik jarenlang mee bezig ben gebleven. En wat nu nog steeds een groot onderdeel van mijn werk is. Als je mij vroeger had gevraagd waar ik later terecht zou komen, had ik waarschijnlijk nooit gezegd dat onderwijs en film samen zouden komen. In mijn hoofd waren dat twee verschillende werelden. Totdat ik tijdens mijn PABO-tijd in Eindhoven in contact kwam met Filip, de grondlegger van Hollywood in de klas. Ik maakte toen al korte films op mijn stage, die ik op YouTube mocht zetten. Toen Filip daarbij uit kwam zag hij een eventuele samenwerking wel zitten. We hadden een goede match. En nu, 16 jaar laten zijn we nog steeds collega’s en vrienden.
Dat moment voelde achteraf als een filmisch puzzelstuk dat op zijn plek viel. Ik zag iets wat ik daarvoor nooit voor ogen had gehad: dat film niet alleen iets was om te maken, maar ook een krachtig middel kon zijn om kinderen te laten leren, ontdekken en groeien. Een combinatie waarvan ik toen niet wist dat die bestond, maar die inmiddels een groot onderdeel is geworden van wie ik ben en hoe ik naar onderwijs kijk.
Bekijk hier een kinderrechtenfilm die is gemaakt door Jeroen:
Van klaslokaal naar filmset
Ik vind het bijzonder om te zien wat er gebeurt wanneer je met een camera de klas binnenkomt:
Kinderen laten ineens andere kanten van zichzelf zien. Het stille kind dat normaal weinig zegt, blijkt een geweldige acteur te zijn. Een leerling die moeite heeft met taal verzint de meest originele ideeën voor een verhaal. Kinderen die normaal niet snel samenwerken, ontdekken dat een film alleen kan slagen als iedereen een belangrijke rol heeft. Een film maken gaat niet om wie de hoofdrol krijgt of wie het meest in beeld is. Het gaat om samenwerken, creativiteit, problemen oplossen, verantwoordelijkheid nemen. En misschien nog wel belangrijker: het gaat om ontdekken waar je goed in bent.
Waarom filmeducatie juist nu belangrijker is dan ooit
Kinderen groeien op in een wereld vol beelden. Ze kijken video’s, scrollen door sociale media en worden dagelijks beïnvloed door wat ze zien. Maar er zit een verschil tussen beelden kijken en beelden begrijpen. Daarom vind ik filmeducatie zo belangrijk. Ik wil kinderen leren om vragen te stellen:
- Waarom kiest iemand voor deze muziek?
- Waarom staat een camera op deze plek?
- Welke emoties probeert een maker op te roepen?
- Wat is echt en wat wordt gestuurd?
Juist nu wordt dat steeds belangrijker. We leven in een tijd waarin kinderen dagelijks duizenden beelden voorbij zien komen. Een tijd waarin kunstmatige intelligentie beelden kan maken die echt lijken, waarin sociale media verhalen sturen en waarin informatie zich sneller verspreidt dan ooit. Daarom gaat filmeducatie voor mij niet alleen over filmen. Het gaat over mediawijsheid. Over kritisch denken. Over verhalen begrijpen.
En ook dat kinderen leren dat zij niet alleen consumenten van beeld hoeven te zijn, maar ook makers kunnen worden.
Leren zonder dat het als leren voelt
Misschien is dat wel het mooiste aan werken met film in de klas: kinderen hebben vaak niet eens door hoeveel ze leren. Bij het schrijven van een script oefenen ze taalvaardigheid. Bij het plannen van scènes leren ze organiseren en structureren. Tijdens het filmen werken ze samen en ontwikkelen ze sociale vaardigheden. Bij montage ontdekken ze techniek en digitale vaardigheden. En ondertussen zie ik iets anders groeien: zelfvertrouwen.
Ik heb leerlingen gezien die normaal nauwelijks iets durfden te zeggen voor een groep, maar ineens volledig opgingen in een rol. Ik heb kinderen zien stralen omdat ze ontdekten dat ze iets konden waarvan ze zelf niet eens wisten dat het in hen zat. Dat zijn momenten die soms veel langer blijven hangen dan een toetsresultaat.
Mijn visie op Hollywood in de klas
Voor mij is een eindfilm nooit zomaar een project voor de laatste weken van groep 8. Ik wil leerlingen meenemen in een avontuur. In mijn films ontstaan werelden vol humor, spanning en fantasie. Er zijn geheime missies, onverwachte gebeurtenissen, mysterieuze figuren en verhalen waarin leerlingen samen iets groots neerzetten. Maar uiteindelijk gaat het niet alleen om de film zelf. Het gaat om wat kinderen onderweg leren. Want verhalen vertellen doen mensen al eeuwenlang. Alleen gebruiken kinderen tegenwoordig camera’s, montageprogramma’s en digitale technieken om dat te doen.
En daarom geloof ik dat film een vaste plek verdient binnen het onderwijs. Niet als extraatje. Maar als krachtig middel om kinderen vaardigheden te leren die in deze tijd belangrijker zijn dan ooit.
Want sommige herinneringen blijven
Jaren later vergeten leerlingen misschien welke sommen ze maakten of welke spellingregels ze moesten leren. Maar veel kinderen herinneren zich nog precies die ene scène, die blooper, dat moment waarop iedereen moest lachen, de verhaallijn die hen bij de strot greep. Het magische gevoel dat ze samen iets hebben gemaakt waar ze trots op waren. En misschien is dat uiteindelijk waar onderwijs voor mij om draait:
Niet alleen kennis overbrengen, maar ervaringen creëren die kinderen meenemen voor de rest van hun leven.
Ben je na het lezen van dit artikel enthousiast geworden en wil jij zelf met jouw klas een film maken of zelf aan de slag als filmcoach voor Hollywood in de Klas? Mail dan naar [email protected].
